Ο Θυμός μας μεγαλώνει

16 Μάιος 2017 Γράφτηκε από   Καλφόπουλος Χάρης
Αφορμές για συζήτηση υπάρχουν πολλές. Από το δικό μας τοπικό πρωτάθλημα μέχρι τις κορυφαίες κατηγορίες σε όλο τον πλανήτη. Ας ξεκινήσουμε από τα δικά μας όμως. Παρακολουθήσαμε όλοι το ροντέο που έλαβε χώρα στο γήπεδο του Ιάσμου το Σάββατο και ίσως είναι μια καλή ευκαιρία για όλους μας να σκεφτούμε. Δεν θα κάτσω να ψάξω ποιος φταίει, δεν θα κάτσω να ρωτήσω τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα. Δεν θα αλλάξει τίποτα αν δεν αλλάξουμε  εμείς. Ο παππούς μου έλεγε ότι τα νεύρα είναι γλυκά. Εθίζεσαι σε αυτά αλλά κάποια στιγμή θα σου γυρίσουν μπούμερανγκ.
Βλέπω με  λύπη παιδιά από 15-20 χρονών να έχουν μέσα τους θυμό, να επαναστατούν χωρίς λόγο και αιτία, να τους φταίνε όλοι και όλα και να καταφεύγουν στην βία για να ξεσπάσουν το μίσος που κρύβουν μέσα τους σε έναν αόρατο εχθρό. Αυτά τα παιδιά θα μεγαλώσουν θα γίνουν ο κρεοπώλης σου, ο μανάβης σου , ο ασφαλιστής σου, ο άντρας σου, ο κουνιάδος σου, ο γείτονας σου. Αυτός ο θυμός θα κρύβεται πάντα μέσα τους. Τώρα η αφορμή είναι το ποδόσφαιρο, ο διαιτητής ο προπονητής της ομάδας του. Αύριο θα είναι το ενοίκιο, η βενζίνη, η ανεργία.  Τώρα πετάνε πέτρες μπουκάλια φτύνουν βρίζουν. Αύριο τι? Ας κοιτάξουμε μέσα μας και ας σκεφτούμε ποιος πραγματικά φταίει? Σίγουρα όχι το ποδόσφαιρο. Ας μάθουμε να χάνουμε, ας μάθουμε να κερδίζουμε, ας μάθουμε να σεβόμαστε τον αντίπαλο. Ο θυμός μας μεγαλώνει. Και ένα πρωί ξυπνάς και αναρωτιέσαι αν άξιζε τον κόπο. Η πέτρα που πέταξες για να σου φύγει ο θυμός πέτυχε κάποιον στο κεφάλι και τον έστειλε «φυτό» στην εντατική. Εσύ ξεθύμανες και μια μάνα κλαίει. Σκέψου!
 

Μοιραστείτε το

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Τα λέμε αθλητικά